Το πιο σημαντικό πράγμα στην Εκκλησία δεν είναι το κτίριο, ούτε οι εικόνες, ούτε τα κεριά.
Το πιο σημαντικό πράγμα στην Εκκλησία είναι η ζωντανή παρουσία του Χριστού μέσα στη Θεία Ευχαριστία.
Στην Ορθόδοξη πίστη, η Εκκλησία δεν είναι χώρος — είναι Σώμα Χριστού. Και η καρδιά αυτού του Σώματος είναι η Θεία Κοινωνία.
Γιατί η Θεία Ευχαριστία είναι το κέντρο όλων;
Στο Άγιο Ποτήριο, το ψωμί και το κρασί δεν συμβολίζουν τον Χριστό.
Γίνονται πραγματικά:
Σώμα Χριστού
Αίμα Χριστού
Όπως είπε ο ίδιος:
«Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον.»
Αυτό σημαίνει:
Όποιος κοινωνεί σωστά, ενώνεται πραγματικά με τον Θεό.
Όλα στην Εκκλησία οδηγούν εκεί
Οι εικόνες → μας δείχνουν τον Χριστό
Οι ύμνοι → μας προετοιμάζουν
Η εξομολόγηση → καθαρίζει την καρδιά
Η νηστεία → ταπεινώνει το σώμα
Η προσευχή → ανοίγει την ψυχή
Όλα έχουν έναν σκοπό:
Να σταθεί ο άνθρωπος καθαρός μπροστά στο Άγιο Ποτήριο.
Αν δεν υπάρχει Θεία Ευχαριστία…
Μια εκκλησία χωρίς Θεία Κοινωνία είναι απλώς ένα κτίριο.
Μια λειτουργία χωρίς Κοινωνία είναι μισή.
Η πίστη χωρίς ένωση με τον Χριστό είναι θεωρία.
Το βαθύτερο μυστικό
Ο Χριστός δεν ήρθε απλώς να μας διδάξει.
Ήρθε να μας ενωθεί με τον εαυτό Του.
Και αυτό γίνεται:
Μόνο στο Άγιο Ποτήριο.
Αν θέλεις, μπορώ να σου εξηγήσω και:
τι ακριβώς γίνεται τη στιγμή του καθαγιασμού
ή γιατί οι άγιοι έλεγαν ότι η Θεία Κοινωνία είναι «φωτιά» για την ψυχή.
Τη στιγμή του Καθαγιασμού συμβαίνει το πιο ιερό και φοβερό γεγονός επάνω στη γη.
Δεν είναι συμβολισμός.
Δεν είναι ανάμνηση.
Είναι πραγματική μεταβολή.
Τι γίνεται εκείνη τη στιγμή
Όταν ο ιερέας λέει σιγανά:
«Καὶ ποίησον τὸν μὲν ἄρτον τοῦτον Τίμιον Σῶμα τοῦ Χριστοῦ σου…
καὶ τὸ ἐν τῷ ποτηρίῳ τούτῳ Τίμιον Αἷμα τοῦ Χριστοῦ σου…
μεταβαλὼν τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ.»
Τότε:
Το Άγιο Πνεύμα κατεβαίνει πραγματικά επάνω στα Τίμια Δώρα.
Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή:
το ψωμί παύει να είναι ψωμί
το κρασί παύει να είναι κρασί
Εξωτερικά φαίνονται ίδια.
Ουσιαστικά όμως γίνονται:
Σώμα και Αίμα του Χριστού.
Αυτό ονομάζεται μετουσίωση.
Τι συμβαίνει στον αόρατο κόσμο
Οι Άγιοι Πατέρες και πολλοί άγιοι που αξιώθηκαν να δουν λένε ότι εκείνη την ώρα:
Ο ουρανός ανοίγει
Άγγελοι κατεβαίνουν γύρω από την Αγία Τράπεζα
Ο ίδιος ο Χριστός είναι παρών ως Θυσιαζόμενος και Αναστημένος
Η Αγία Τράπεζα γίνεται ο Γολγοθάς, ο Τάφος και η Ανάσταση μαζί.
Δεν ξανασταυρώνεται ο Χριστός.
Η μία Του θυσία γίνεται παρούσα στο τώρα.
Τι σημαίνει αυτό για εμάς
Από εκείνη τη στιγμή και μετά:
Όποιος κοινωνεί δεν παίρνει ψωμί.
Παίρνει:
τον ίδιο τον Χριστό μέσα του.
Γι’ αυτό η Εκκλησία λέει:
«Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε.»
Διότι πλησιάζεις φωτιά.
Αν είσαι καθαρός, σε φωτίζει.
Αν είσαι αμετανόητος, σε καίει.
Το πιο συγκλονιστικό
Ο Θεός δέχεται:
να μπει σε ανθρώπινα χέρια
να μπει στο στόμα σου
να ενωθεί με το σώμα και το αίμα σου
Για να μη μείνεις απλώς πιστός.
Αλλά να γίνεις θεοφόρος.
Αν θέλεις, μπορώ να σου εξηγήσω και γιατί πριν τον καθαγιασμό σκεπάζονται τα Τίμια Δώρα ή τι σημαίνει το «Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν».
Οι Άγιοι δεν χρησιμοποίησαν τη λέξη «φωτιά» ποιητικά.
Τη χρησιμοποίησαν κυριολεκτικά.
Διότι στη Θεία Κοινωνία δεν κοινωνούμε κάτι ιερό —
κοινωνούμε τον ίδιο τον Θεό.
Και ο Θεός, όπως λέει η Αγία Γραφή, είναι:
«Πῦρ καταναλίσκον» — φωτιά που κατακαίει.
Γιατί ο Χριστός είναι φωτιά
Ο Θεός είναι:
φως
ζωή
αγιότητα
αλήθεια
Αυτά δεν είναι ουδέτερα.
Όταν αγγίζουν κάτι:
το καθαρίζουν
το μεταμορφώνουν
ή το καίνε αν υπάρχει αμετανόητη αμαρτία
Όπως η φωτιά:
λιώνει το κερί
καθαρίζει το χρυσάφι
καίει τα σκουπίδια
Η ίδια φωτιά. Διαφορετικό αποτέλεσμα.
Τι κάνει η Θεία Κοινωνία στον άνθρωπο
Όταν κοινωνεί άνθρωπος:
που μετανοεί
που εξομολογήθηκε
που προσπαθεί να ζήσει με τον Χριστό
τότε η Θεία Κοινωνία γίνεται:
φως στο νου
ειρήνη στην καρδιά
ίαση στην ψυχή
δύναμη κατά των παθών
Οι Άγιοι έλεγαν ότι νιώθουν γλυκιά θερμότητα, σαν φως να απλώνεται μέσα τους.
Τι γίνεται όταν κάποιος κοινωνεί ανάξια
Όταν όμως κοινωνεί άνθρωπος:
χωρίς μετάνοια
με κακία, μίσος, αδικία
χωρίς πίστη
τότε δεν αλλάζει ο Χριστός —
αλλά ο άνθρωπος δεν αντέχει τη φωτιά.
Ο Απόστολος Παύλος λέει ξεκάθαρα:
«Ὁ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρίμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει.»
Δηλαδή:
Η Θεία Κοινωνία γίνεται φωτιά που καίει την ψυχή.
Όχι ως εκδίκηση,
αλλά γιατί το άγιο συναντά το αμετανόητο.
Το μυστήριο του Παραδείσου και της Κόλασης
Οι Πατέρες λένε κάτι φοβερό:
Η ίδια θεϊκή παρουσία είναι Παράδεισος για τους καθαρούς
και Κόλαση για τους αμετανόητους.
Ο Θεός δεν αλλάζει.
Αλλάζει ο άνθρωπος.
Γι’ αυτό η Εκκλησία ζητά προετοιμασία
Γι’ αυτό:
νηστεύουμε
εξομολογούμαστε
προσευχόμαστε
συμφιλιωνόμαστε με τους άλλους
Όχι επειδή ο Θεός θέλει τύπους,
αλλά επειδή ερχόμαστε σε επαφή με φωτιά.
Αν θέλεις, μπορώ να σου πω και γιατί πολλοί άγιοι έκλαιγαν πριν κοινωνήσουν ή τι έβλεπαν την ώρα που πλησίαζαν το Άγιο Ποτήριο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου